Op een ochtend eind jaren ’70 stond ik uit het raam te kijken en me te verwonderen over de lente. Op de achtergrond klonk het geluid van de piano, bespeeld door mijn moeder, oefenend op een etude. Ik moet een jaar of 5 geweest zijn. De basisbeginselen van de piano had ik me eigengemaakt door op de kruk te klimmen, op toetsen te slaan en te kijken wat er gebeurt. Om dat in goede banen te leiden kreeg ik al even thuisles. De rest deed ik er zelf bij. Er moet een moment geweest zijn dat ik, van afstand, mijn moeder verbeterde bij een misser “Nee, dat moet geen B zijn, maar een Bes” en daarmee de oefening verplaatste naar mijzelf. “Hoe hoor jij dat?”, “Eh?! Gewoon”. Na wat testen met mijn rug naar de piano en mijn zus als controlekandidaat (zij kan het niet) bleek ik toonhoogten te kunnen benoemen zonder enige referentie. Sinds die dag ga ik met een absoluut gehoor door het leven.

More