20130607-165220.jpg

De etappe van Budapest naar Zagreb is deze reis de enige afstand van betekenis. Ik ga met de trein die er volgens planning 6 uur over moet doen. Sinds ik terug ben uit Rusland ben ik niet echt meer onder de indruk van dat soort ritten maar dat blijkt ernstige overmoed. De tijd dat dichterbij huis garant stond voor meer stiptheid en comfort is definitief voorbij en dat wordt me hardhandig duidelijk gemaakt.

Het is warm op Budapest Déli als de internationale trein naar Kroatië binnenrijdt. Het duurt nog een uur voordat hij vertrekt. Ik heb een stoelreservering dus ik besluit zo lang mogelijk op in het station te blijven en nog wat te eten en water in te slaan. Een goede keuze want de trein blijkt kokend heet. In mijn coupé zitten 2 jongens. Ze komen uit Sao Paulo en doen een trip van Praag naar Split. Uit hun vermoeide gezichten spreekt overduidelijk pas opgedane treinervaring. Veel zeggen ze niet. Ze hebben een kater maar dat hoort bij de learning curve.

Coupe

Ik heb geluk met mijn coupe. Elders in de trein heeft een grote groep luidruchtige Schotten met kilts en boodschappentassen met blikken bier plaatsgenomen. Twee ruimtes verder waggelt een Kroatische man van 60 steeds van coupe naar het gangraam. Als de trein een wissel overgaat kwakt hij frontaal tegen de deur en krabbelt weer op alsof er niet aan de hand is. Hij reist met een jongen van in de 20 met een shirt in de kleuren van de Kroatische vlag. Vergeleken met hem is de oudere man broodnuchter. Even later schallen er strijdliederen uit de Kroatische Onafhankelijkheidsoorlog door de gang. Wanneer ik wat later naar het toilet ga ligt de jongere man languit in de coupe. Dat belooft wat voor de douane straks. Ik vraag me af waarom er zoveel gezopen wordt in internationale treinen wanneer ik me realiseer dat ze alleen nog gebruikt worden door gekken, toeristen en mensen die de auto of het vliegtuig niet meer in kunnen of mogen.

Ik hang uit het raam. Het smaragdgroene balatonmeer trekt aan me voorbij. Het is windstil. De halfbewolke hemel spiegelt in het meer en zorgt voor subtiele kleurschakeringen. Aan de andere kant golven velden met klaprozen en wijnranken afgewisseld met kleine struiken, grindweggetjes en wit geverfde boerderijen. Dit is het gedroomde Hongarije. De voorbij zoevende dorpjes bestaan toeristenverblijven en 2e woningen voor de Hongaarse elite.

Derde Wereld Toestanden

Bij Siófok staan we lang stil. Dat gebeurt wel vaker. De trein staat soms zelfs stil op plekken waarvan het nut ontbreekt. Maar als ook Hongaarse en Kroatische reizigers uit het raam beginnen te hangen en zelfs naar buiten gaan is de boodschap duidelijk: Problemen. Uit conversaties met de conducteur begrijp ik dat de locomotief defect is. Het gaat een half uur duren. Die kennen we. De nieuwe loc moet uit Budapest komen en dat is minstens een uur hier vandaan. Reizigers maken een geïmproviseerde picknick op het perron. De Brazilianen raken wat gefrustreerd. Die zijn nog duidelijk niet gewend aan deze 3e wereld toestanden.

Wanneer eindelijk een reserveloc arriveert wordt deze niet gebruikt voor de trein maar om de defecte loc terug naar Budapest te vervoeren. De Hongaarse spoorwegen kennen hun prioriteiten. Na weer een half uur wachten verschijnt eindelijk de nieuwe loc aan de horizon. Als hij is aangekoppeld mag eerst de lokaalboemel op het tegenovergelegen spoor vertrekken zodat we er de rest van de reis met lage snelheid achteraan mogen hobbelen.

Douane

Als ik in de restauratiewagon zit hoor ik een piepje op mijn telefoon. Even later wordt het rijtuig gesloten vanwege douaneformaliteiten aan de Hongaars – Kroatische grens. Ik moet terug naar mijn eigen rijtuig. Op het perron staat het douane personeel opgesteld in gelid. Elke kwartier komt er een mannetje in een ander uniform de paspoorten controleren. Buiten slaat een mannetje met een zware hamer op alle treinwielen. We zijn een uur verder. Een Kroaat in de gang verzucht dat deze ceremonie nog nooit zo lang heeft geduurd. De Schotten zijn het probleem. De voetbalsupporters gaan naar de uitwedstrijd tegen Kroatie. Dat is volgens de douane kennelijk een risicowedstrijd met als gevolg een ouderwetse stiptheidsactie. Tientallen mensen belanden op het perron als bijvangst.

Het is bijna donker als we Kroatie binnen rijden. Omdat volgens de dienstregeling deze trein hier ‘s middags zou moeten rijden vindt het personeel het onnodig het licht aan te doen. Op de gang brandt 1 TL lampje waardoor het diepschemerende Kroatische landschap in volle hevigheid de coupe binnendringt. Het enige wat ik zie zijn de seinen langs het spoor en verdwaalde lichtjes in de bergen. Toevallige verlichting naast de spoorbaan verlicht in een flits af en toe de mannen tegenover mij. Het voelt als een zomeravond in West Afrika. Totdat de coupe langzaam steeds meer beschenen wordt door zacht achtergrondlicht uit de flats en de stadswegen van Zagreb. Het geluid van mensen die hun bagage pakken vult het rijtuig. We zijn gearriveerd.

Ik haast me met mijn trolley over de trottoirs. Het is vijf voor twaalf. Net op tijd voor de check-in van mijn hotel.