Ik heb eigenlijk nooit begrepen wat er zo leuk is aan toeristische highlights. Met zijn allen het astronomisch uurwerk op het stadhuisplein van Praag fotograferen, terwijl er tienduizenden betere foto’s op internet circuleren? Noem mij gerust een reductionist zonder verbeeldingskracht maar ik zie de meerwaarde niet.  Een broodje Vaclavworst eten op het Wenceslausplein? Ik mijd in Amsterdam het Damrak als de pest en dus zie ik niet in om het dan elders juist op te zoeken. No offence voor mensen die dat als de ultieme stedentrip zien, maar ik zie liever de stadswijken waar het echte Praag leeft en waar je bij elke deur die je opent, niet weet wat zich erachter afspeelt.

Vinohrady

Je leert een stad volgens mij pas kennen als je begint met geen plan te hebben. In mijn interpretatie is dat de metro instappen en op een willekeurige plek uitstappen of sightseeing met de tram en bij het volgende terras eruit om iets te bestellen. Op een dag beland ik op het Namesti Miru in de wijk Vinohrady. Deze monumentale wijk met bouwstijlen uit het begin van de 20e eeuw ligt direct aan de overzijde van het station ten opzichte van de binnenstad en doet in grandeur er nauwelijks voor onder, maar hier is al geen toerist meer te vinden. Om de hoek zit Lounge Café Sahara. Naar binnen want het regent.

Sahara is een ruim opgezette lounge tent, zoals je ze ook in Amsterdam tegenkomt, maar dan met een Praagse twist. Achteraf een goed beginpunt om de wijk te verkennen. Beter verdienend Praag hangt hier een oversized banken fusion te eten vergezeld met grote glazen wijn (geen bier en dat in Tsjechië). Toch is de sfeer erg toegankelijk en word ik niet weggekeken omdat ik alleen een bank bezet. Het is een prachtige plek om te kijken hoe Pragenaren ontmoeten, hoe ze haast hebben, hoe ze ruzie maken en zelfs hoe ze trouwen.  Werkelijk alles komt hier voorbij.

Radost FX

Na te hebben gegeten bij een geweldige Italiaan (beste ever buiten Italië en de prijs was ernaar) ga ik op weg naar wat hier hipsters paradise schijnt te zijn: Radost FX aan de Bělehradská. De naam wordt waargemaakt. Het decor is ronduit arty en het publiek is pijnlijk hip. Het is ‘Remember House’ dag en er staat een Nederlandse DJ op de line-up. Tegen iedereen die mij aanspreekt zeg ik dat ik daar speciaal voor kom.  Is bluf, maar wel een goede opener.

Ondanks het imago van deze club is het niet moeilijk om met locals in contact te komen (zolang ze Engels spreken en dat is lang niet altijd het geval) . De vrouwen hebben niet de ‘wat moet jij nou?’ houding die Amsterdam zo teistert. Misschien omdat ze hier niet nagesist worden met “hoerrrr” of lastig gevallen worden dronken malloten. Of misschien omdat het hier een echte wereldstad is en men niets hoeft te compenseren. Van de beruchte botte Oost-Europese mentaliteit heb ik sowieso niets gemerkt; Ik ben overal met meer dan respect behandeld. Ik begin me steeds meer af te vragen wat toeristen in het buitenland uitspoken, om als een stuk vuil behandeld te worden. Hoe dan ook. Het werd nog laat die avond. De Nederlandse inbreng in de line-up heb ik niet bewust meegemaakt. Achteraf was ik blij dat Radost op betrekkelijke loopafstand (een half uur ofzo) van mijn hotel lag.