No News van Isabel Bloedwater

Ik ben al tijden geleden gestopt met nieuws lezen. Ik lees alleen nog achtergrondartikelen, fictie of vakliteratuur en dan alleen als ik er daadwerkelijk de tijd voor kan nemen. Nieuws is non-informatie, lege mentale calorieeen die voorkomen dat je hersenneuronen zich met belangrijke zaken bezighouden. Met een nieuwsloos dieet gaan je helicopterview, het vermogen om verbanden te leggen en – nog belangrijker – je creativiteit met sprongen vooruit. Ik had de gewoonte wat verwaarloosd, waardoor er af en toe weer dagen inslopen waarin ik ongeinspireerd door nieuwssites zat de swipen, maar door een artikel uit The Guardian over Rolf Dobelli (via @sterestherster) heb ik de oude gewoonte weer opgepakt.

Nieuws als fastfood

Mis ik dan niets? Nee ik mis werkelijk niets dat van enige relevantie is op mijn dagelijkse routine, laat staan op de beslissingen in mijn leven of mijn kijk op de wereld. Echt belangrijke ontwikkelingen worden vroeg of (beter) laat geduid in achtergrondartikelen, papers of boeken. Pas als de buzz verdwijnt onstaat er ruimte voor analyse en context: Er komt plaats vrij voor de onderliggende betekenis en de vorming van begrip. Zaken die dagelijks nieuws totaal ontbeert. Nieuws is fastfood terwijl je hersenen vitaminen nodig hebben. Veel nieuws lezen maakt van je hersenen een matige 100 meter atleet, die vermoeid afhaakt na 300 woorden “phoehoe een long read“, terwijl voor constructvalidatie een marathon wordt gevraagd. De zeldzame keer dat er nieuws zowel belangrijk als acuut is, wordt het je gebracht. Door mensen die wel nieuws lezen.

Kijk eens naar de informatieclusterbom, de brokken verzadigd transvet, waaraan ik me eerder nog blootstelde. Artikelen met  kop en strekking “Vakbonden eisen loonsverhoging”, “Linkse partijen tegen versobering WAO”, “VVD wil meer marktwerking in sector X”, “Oudste mens op aarde overleden” of “Advocaat verdachte gaat in hoger beroep”. Joh Kapitein Vanzelfsprekend! Het zou nieuws zijn als de vakbonden stampvoetend de onderhandelingen verlaten omdat de achterban vindt dat ze teveel salaris krijgt, als de PvdA een kaalslag wil in de sociale voorzieningen, als de liberalen het hele bedrijfsleven willen nationaliseren, de eerste mens met oneindig leven is ontdekt of een advocaat die zegt “Ja joh die rechter heeft gewoon gelijk. Mijn client mag blij zijn dat hij niet plekke een nekschot krijgt”. Maar dingen die al 50 jaar hetzelfde zijn en de komende 50 jaar niet gaan veranderen hoef ik niet telkens tot me te nemen. Waarom zou ik die vanzelfsprekendheden steeds bevestigd willen zien?

Betrokken bij de wereld

En dan heb je nog artikelen van de categorie slecht nieuws (slecht nieuws prent zich 5 keer beter in dan goed nieuws), van klein menselijk leed tot drama’s van mondiaal niveau. Dit is op zich nieuws en nu? Waarom wil je hiervan de hele dag op de hoogte zijn? En belangrijker: Wat ga je er aan doen? Waarschijnlijk is je eerste antwoord iets van “Ik voel me betrokken bij het leed in de wereld” en het tweede “Niets”. Je voelt je continu betrokken, maar kunt of wil niets doen? Nou, dat is dan een wel heel gratuit engagement. Ofwel je doet er iets aan (Mogelijkheden genoeg: Je kunt om de hoek al beginnen de wereld te verbeteren. Je vrijwilligerscentrale bulkt van de vacatures en een platform als de 1% Club staat vol met projecten) of je laat het maar dan is het informatie waar je in je eigen leven helemaal niets mee kunt en niet beter van wordt. Dit is geen gebrek aan empathie of een overdosis egocentrisme. Ik heb het over zaken waar je niets aan kunt doen en als je door nieuws te lezen je toch empatisch waant, besef dan dat leed zeer selectief de pers haalt en je betrokkenheid dus nogal willekeurig is. Schijnbetrokkenheid leidt tot naiviteit. Betrokkenheid zonder iets te kunnen doen is een recept voor cynisme.

Wat blijft er dan nog over wat ik moet weten en niet op een gezondere en vooral effectievere manier kan consumeren? Bitter weinig vrees ik. Toen ik uit Rusland terugkwam bleek het belangrijkste “nieuws” dat Badr Hari in een kroeg was geweest. Toen ik terugkwam uit Tsjechie was vooral de Britse pers druk bezig met de vraag of Teletubbie Tinkywinky al dan niet gay was. Tijdens mijn studie Muziektechnologie luisterde ik jaren naast geen muziek ook geen nieuws. Ik kan me niet heugen dat ik in die tijd een minder geinformeerd mens was, integendeel: Ik was vaak opvallend goed op de hoogte, omdat ik niet geinterrumpeerd werd door de waan van de dag en niet gehinderd werd door overmatige en tijdrovende nieuwsconsumptie. Ik had alle tijd had om de wereld om me heen proberen te doorgronden en me te concentreren op mijn composities. Ik heb in ieder geval nooit gehoord dat ik een onprettige gesprekspartner was omdat ik zo slecht op de hoogte was.

Content curation

Wat lees ik dan wel? E-books (al dan niet fictie), vak- en achtergrond artikelen dus. Papier heb ik zoveel mogelijk verbannen, want niet doorzoekbaar. Helaas verdwijnt Google Reader maar gelukkig zijn er tegenwoordig mooie content curation tools die informatie van internet filteren en bundelen op onderwerp en bron, zoals Zite en Flipboard. Relevante artikelen sla ik op (in Evernote) en tag ze zodat ze doorzoekbaar zijn. Artikelen die relevant lijken, maar waar ik geen tijd voor heb sla ik ook op, zodat ik ze later kan lezen. Als in deze artikelen goede nieuwe bronnen worden geciteerd neem ik die op als bron in mijn content curatie. Hetzelfde doe ik met goede bronnen of content curators op twitter. Als ik geen tijd heb om ze toe te voegen volg ik tijdelijk de bron op twitter of favorite ik een belangrijke tweet. Regelmatig snoei ik mindere bronnen weg en stel ik filters beter af.  Zo wordt mijn informatie steeds kwalitatiever. Dit lijkt in het begin veel werk (voor hoe je dat handig doet heeft @johanvoets goede tips), maar het verdient zich terug en belangrijker: Je geeft jezelf informatie waar je werkelijk wijzer van wordt en je staat mentaal gezonder in je leven.

Hoe hou jij je up to date? Hoe voorkom jij infobesitas? Laat het weten in de comments…

Foto “No News” van Isabel Bloedwater