Woensdag ben ik vertrokken naar Quito als beginpunt van een reis die bedoeld is maanden te duren. Maar het kan ook weken worden. Of jaren. Ik heb geen plan en geen einddatum. Het ticket is een enkele reis. Nou ja, het zijn eigenlijk 3 enkele tickets. Want ik heb tussendoor nog een dag in Kopenhagen en Miami/Fort Lauderdale doorgebracht.

Op die manier ben ik voor minder dan 350 € op bestemming. Dat is het voordeel van tijd genoeg hebben: ik kan er alle tijd over doen en word niet verdrietig van het missen van een maaltijd tijdens een vliegreis. Dat ik vervolgens in Kopenhagen, Flordia en op de extra luchthavens  uitgaven heb waardoor ik uiteindelijk rond de 550 € zit (een enkeltje KLM doet ca. € 800), vind ik niet erg. Zo zie ik  nog wat van plekken die ik anders niet snel zou bezoeken en wat ik zei. Ik heb tijd genoeg. Pas op 13 februari moet ik me weer bij mijn werkgever melden.

Hoe je bizar goedkope tickets bij elkaar kunt puzzlen en hoe je zonder proof of return toch de douane overtuigt om je binnen te laten kom ik een andere keer terug. Nu de update vanaf een nogal winderig terras in Mariscal, Quito.

Kopenhagen


De vlucht naar Kopenhagen is maar een uurtje. Er was zelfs uitzwaaipubliek in de vorm van Silvia en Kasper. Omdat ik met alleen handbagage reis (en ik vertrok van de tokkiepier M waar niets te doen is. Ja cheaps tickets come with a price) kon ik lekker laat door security. Voor ik het doorhad (Kastrup is een enorm efficiente luchthaven) zat ik in de metro naar Amagarbro waar mijn Airbnb adres is. Amagarbro, of althans het mettrostation heeft een junkjenprobleem. De start van mijn reis begon met opdringerige junks die ware wilden verkopen. Dat ik verdwaald raakte maakte het er niet beter op. Een meisje bij een fiets die ik de weg naar een free Wifi spot wilde vragen om de weg op te zoeken, bleek een junk die probeerde een fiets te stelen.

Behalve deze dubieuze start vind ik Kopenhagen alleszins de moeite waard. De binnenstad is gaaf en plezier laidback. De gevoelstemperatuur is die van een doortrekking van Noord Nederland met een Duitse twist. Te interessant om maar een ochtend in rond te lopen. Kristiana is wat elke vrijplaats uiteindelijk zal ondergaan. Ooit egalitaire anti-economische hippie-idealen van decennia terug zijn verburgerlijkt. Oude loodsen hebben nu keurig gesubsidieerde Velux raampjes. Goed voor het mejeu. Er staan pinautomaten omdat de gedroomde ruileconomie het toch niet zo goed deed. Het publiek bestaat voornamelijk uit types voor wie de idealen voornamelijk bestaan uit zoveel mogelijk blowen op gratis verkregen grond. D wijk erom heen is prachtig met kanalen bezet door zeilschepen omgeven met statige panden.

Fort Lauderdale


Over Fort Lauderdale kan ik kort zijn. Hier zit bejaard en rijk USA zijn pensioen door te brengen. Typische Miami straten met een populatie met een gemiddelde leftijd van over de 60. In een grote 4 wheel drive uiteraard. Alles is drive in. Zelfs de ATMs. De leeftijd maakt het ‘mind your head’ gedrag nog elders in het rubberenstoeptegellandje dat toch een grote charme heeft. Ooit wil ik nog naar het Westen van de USA, maar de lijst van bestemmingen is nog lang.

Nu dus in Quito. Intussen gewend aan het 7 uur tijdverschil. Ook de hoogtegewenningsverschijnselen zijn al bijna weg na een kleine dag. Het aankomen op 2900 meter hoogte is overigens wel een bjzonder ervaring maar daarover later meer.