Langstrand Namibie

Als net gestarte werkzoekende krijg ik naast waardevolle soms ook heel wonderlijke adviezen. De opmerkelijkste kreeg ik afgelopen vrijdag op een netwerkborrel, waar iemand me doodleuk adviseerde te stoppen met solliciteren tijdens de zomervakantie. Immers, de HRM afdelingen zouden en masse op het strand liggen, waarna ze bij terugkomst jouw brief  in een stapel van honderden anderen moeten zien terug te vinden. Ik betwijfel het.

Het is weer de tijd in het jaar dat het land wordt beheerst door opzetkrokodillen, wolven met weinig verkeersinzicht en apathische bavianen. Je zou bijna het gevoel krijgen dat op een verveelde journalist na iedereen het land uit gevlucht waarna het dierenrijk de zaak kan overnemen. Je zou er, doorredenerend, bij kunnen bedenken dat alle bedrijven stil liggen en dat daarom sollicitaties geen zin hebben. Een nogal aparte kijk op hoe moderne ondernemingen zijn georganiseerd, lijkt me. Nederland gaat niet anderhalve maand dicht, hoewel het bavianennieuws anders doet vermoeden.

Ik zie eerder voordelen. Werving- en selectieprocessen draaien meestal wel door en als er iemand op het strand ligt is het de sollicitant van de netwerkborrel. Minder concurrentie dus, maar ik heb sowieso wel het idee dat het nu gemakkelijker is om op informele basis op gesprek te komen. Kennelijk hebben mensen nu meer  ruimte om buiten de processen om te werken en tijd te maken voor kandidaten met een opvallend profiel.

Het glas is dus minstens half vol, mensen. Ik solliciteer dus gewoon door, maar heb toch een klein nadeel ontdekt: Mijn referenties liggen (nog) wel op het strand….  😮