Khabarovsk_Tijdschriftenkiosk

Tijdschriftenkiosk in Khabarovsk (Russische Verre Oosten)

Wat iedereen al zag aankomen is vandaag dan gebeurd. Kaalslag bij uitgeverij Sanoma. Tientallen tijdschriften verdwijnen resoluut waarmee honderden arbeidsplaatsen komen te vervallen. Wat mij verbaast is hoe weinig de spelers in de branche zich hebben kunnen aanpassen aan de online realiteit en dat terwijl internet, vergeleken met de muziek- en filmindustrie toch erg lang geduld met hen heeft gehad.

Voor de deur bij Tim Kuik

De uitgeverijen hebben alle kansen om lering te trekken uit de ontwikkelingen in de muziekhoek die zich jarenlang heeft vervreemd van hun meest trouwe klanten, de grootgebruikers van muziek. In plaats van dienst te zijn werd op hen gejaagd met allerlei technologische en juridische wapens tegen piraterij. Pas toen het water aan de lippen stond kwam ging men bedenken waarom hun klanten de officiële kanalen links lieten liggen. Pas toen kwam men op het idee om het distributiemodel van de piraterij te omarmen en werd Spotify gelanceerd. En ook de uitgeverijen lijken de digitale ontwikkelingen niet te kunnen vertalen naar een solide businessmodel en liggen vaak bij Tim Kuijk voor de deur.

Welnu, ik ben geen expert in de sector en heb niet het ei van Columbus, maar ik weet wel dat de tijdschriftendivisie van Sanoma en de branche in het algemeen niet meer aansluiten bij mijn informatiebehoefte. Als ik bij Sanoma iets wil weten over auto’s, reizen en wetenschap moet ik 3 tijdschriften aftikken. Ik koop nu informatie waarvan waarschijnlijk 80% of meer niet voor mij relevant is. De hoofdredactie dwingt mij veel te betalen voor deels irrelevante content. Je kunt je sowieso afvragen of een hoofdredactie nog toekomst heeft: Tussenpersonen tussen vraag en aanbod van informatie kunnen in een netwerksamenleving immers eenvoudig worden overgeslagen dus ik vermoed dat hier al een probleem ligt. Anyway: Ik ga naar het internet.

Businessmodel

Misschien ben ik een online optimist, maar ik ben overtuigd dat klanten best willen betalen voor content als ze maar zelf kunnen kiezen en de vergoeding redelijk is. Ik begrijp dan ook niet dat men niet geëxperimenteerd met een online businessmodel als dat van Flipboard waarbij lezers zelf hun tijdschrift kunnen samenstellen naar persoonlijke behoefte, eventueel in een freemium plan waarbij lezers dus een deel van de content gratis krijgen en voor meer diepgaande informatie een (niet te groot) bedrag moeten betalen of desnoods een betaalmuurmodel als bij De Correspondent.

In een korte twitterdiscussie, zie onder,  zegt Toine van der Poel (volkomen logisch) dat met een dergelijke transitie van alle titels een enorme investering gemoeid gaat, waarbij het nog maar de vraag is of het nieuwe businessmodel toekomstvast is. Maar hierin zit tegelijkertijd de onmogelijkheid om te innoveren in besloten. Het bestaande schip kan niet van koers worden veranderd zonder te grote en te riskante investeringen. Is dat dan het einde van het tijdperk van de grote uitgeverijen en zal de 21e eeuwse informatievoorziening worden verzorgd door kleine onlinecurators en grassroots achtige netwerken als Fast Moving Targets?

We zullen het gaan zien, maar ik neig naar ‘ja’. Ik wens alle ontslagen medewerkers in ieder geval het allerbeste toe.

 

 

 

 

20131031-115626.jpg

20131031-115653.jpg

20131031-115928.jpg