Enrique uit Santa Rosa zoekt een baan. Hij zit recht tegenover me. De tafel wordt gecompleteerd door een Italiaan die ik in het hostel heb ontmoet. We zitten in de lokale menestres tent aan de amuerza. De hele buurt zit hier. Je kunt hier een set meal voor 3$ krijgen van goede kwaliteit. Wat Enrique zoekt kan hij niet duidelijk maken, maar dat is volgens hem ook niet van belang. Een baan krijgen ziet hij als een gunst; Niet als een contract gebaseerd op competenties en overeengekomen bevoegdheden en verantwoordelijkehden. Misschien werk het hier ook zo.

Hij is niet de enige. Uit alle provincies van Ecuador migreren mensen naar Quito op zoek naar werk. Ze moeten concurreren met Colombianen, Peruvianen en vooral Venozolanen voor de baantjes aan de onderkant van de arbeidsmarkt. In Quito gaat het kennelijk relatief goed hoewel er genoeg armoede is te zien. Quito is prachtig gelegen op 2800 meter hoogte tussen 2 rijen vulkanen. De stad is in noord zuid richting 70 km lang maar slechts 5 km breed. Het is er geen meter vlak.  In Quito geldt de favela wet. Hoe hoger gelegen de buurt, hoe groezeliger de reputatie. Nieuwe migranten bouwen hun huisjes waar plaats is en dat is steeds hoger tegen de vulkanen op. Ik ben  benieuwd hoe hoog Enrique woont.

Mitad del Mundo

Voor 10$ worden excursies naar evenaarmuseum Mitad Del Mundo in het uiterste noorden van Quito aangeboden maar ik ga liever met het openbaar vervoer. De vorm van de stad leent zich voor maar een soort busnet. 3 expresbussen rijden over de 3 avenidas die noord-zuid lopen. Deze crappy bussen zijn levensgevaarlijk voor de andere weggebruikers maar razend efficient. De bussen die de korte Oost-West verbindingen doen heten transversales.  Vergeleken met de transversales zijn de expresbussen een summum van comfort, veiligheid en stiptheid.

Een echte Quitenzer bus heeft geen richtingbord. De bestemmingen worden uit een raampje geschreeuwd. In de bus verkoopt men ijs, noten, speelgoed, loten, ongevraagde adviezen, levensverhalen voor 10 dollarcent en buskaartjes. Je dient in staat te zijn rijdend in en  uit te stappen. De bus naar Mital Del Mundo voldoet aan alle criteria.

Het Mitad del Mundo is eigenlijk een zielig overheidsverhaal. Om het toerisme wat aan te trekken stak de Ecuadoriaanse overheid miljoenen in een museum op de evenaar met museum, denkbeeldige evenaarlijn, planetarium, populair wetenschappelijk paviloen, restaurants, cafes, parken en beeldentuinen. Maar toen kwam GPS en bleek het hele complex 8 boogseconden te zuidelijk. Een schattig Indianenmuseumpje 250 meter verder op won de geodetische hoofdprijs en heeft sindsdien een eigen evenaarlijn. De echte. Ik schat dat de lijn inclusief wereldbol, bord, beeld en verplaatsbare wasbak om experimenten met corioliskracht te doen gezamelijk niet meer dan 100$ heeft gekost.

Binnenstad

Er is genoeg te doen in Quito. De oude binnenstad is werkelijk prachtig en niet voor niets de 1e stad samen met Krakau die het schopte tot de UNESCO werelderfgoedlijst. De horrorverhalen over berovingen en bijbehorende paranoide adviezen (neem altijd een taxi al is het maar voor 100 meter in de Rough Guide) zijn over de top. Alle ‘gevaarlijke’ gebieden zoals het openbaar vervoer, La Mariscal en de Pichincha zijn volkomen veilig tenzij je stomdronken met een enorm digitaal fototoestel op je buik en uitpuilende 100$ flappen uit je korte toersitenbroek ‘s nachts in een neptaxi stapt. Misschien is dat wel het probleem met sommige toeristen.

Teleferiqo

De binnenstad kan een dag wachten. Het is tijd om met 3 Duitse meisjes uit het hostel via de Teleferiqo de Pichincha te beklimmen. Deze  moeder  aller kabelbanen brengt me vanuit de stad direct naar 3900 meter. Zoals alle attracties hier is de Teleferiqo vrij leeg. Hij ziet er zelfs vrij ongebruikt uit. Of het door het laagseizoen komt, de aardbeving of zika-angst weet ik niet. Zonde want de Teleferiqo is een waanzinnige kabelbaan met hele hoge hellingshoeken en uitzichten over de stad en omliggende vulkanen.

Boven begint een smal pad de beklimming van de 4700 meter hoge Pichincha. Je kunt per paard naar boven maar we besluiten te wandelen. De ijle lucht is duidelijke merkbaar. Het feit dat ik nog maar kort op hoogte leef ook. Mijn hartslag gaat al vrij snel  naar  waarden waarbij ik tijdens hardlopen weet dat ik het rustiger aan moet gaan doen. De neisjes hebben het ook zwaar maar die zijn duidelijk beter geacclamatisseerd door hun maandelange verblijf in Peru. Rond 4250 meter besluit ik dat het beter is niet hoger te gaan en zeg dat ze niet op me hoeven te wachten. De komende uren breng ik liggend door in het gras uitkijend op de vallei waarin Quito ligt.

Daarna begint de tocht van 18km terug naar de stad en mijn hostel. Helaas is er geen paardenservice terug. Volgens mij is er wel vraag naar. Wellicht een leuk baantje voor Enrique.