Etosha Pan

Ik ben vrijwillig werkloos. Een zelfgekozen mini-pensioen. Ik heb mijn baan aan de wilgen gehangen en ik heb nog geen nieuwe. In crisistijd. Ik heb een vaststellingsovereenkomst getekend. Sommige mensen gaan voor zekerheid. Zij verklaren me voor gek. Waarom geef je je contract voor onbepaalde tijd op? Je had een mooi salaris! Je vindt niet zomaar een nieuwe baan. Je bent “al” veertig! Heb je wel de goede diploma’s? Hoe moet het later met je huis, je pensioen, je vaste lasten, kortom je zekerheid? Straks ben je alles kwijt!

Andere mensen in mijn omgeving gaan uit van kansen. Ze vinden het getuigen van lef. Gewoon doen! Er genoeg banen waar je geknipt voor bent en anders knip je jezelf net zolang tot je het wordt. Je doet nieuwe ervaring op. Pak je kans op een serial carrier. Wat moet je nou met een contract voor onbepaalde tijd? Ze bestaan over 10 jaar niet eens meer. Als je al een baan moet willen. Word ondernemer! Er zijn zzp-ers met 3 kinderen en een koopwoning en die redden zich toch ook.  De mensen, die zo denken krijgen mijn gelijk en belangrijker: Ze hebben een leuker leven.

Jamaar

Ik luisterde naar de adviezen en de gedachtengang van een goede bekende, die altijd voor de veilige weg gaat. Iemand die nooit oude schoenen weggooit voor hij  nieuwe heeft, gek is op ruime verzekeringen en voor het overige angstaanjagend rationeel is. Tijdens ons gesprek verwerd hij steeds meer tot een  culuminatie, een asymptoot van de adviezen en zijn eigen levensbeslissingen, die allen afzonderlijk  op zich best wel verstandig waren. Maar het resultaat was dramatisch. 20 jaar in hetzelfde huis met dezelfde vrouw, hetzelfde beroep waarover hij al 19 jaar klaagt. Een man waarbij alle passie, avontuur en irrationaliteit was gesmoord door een eeuwig “jamaar“. Een man, die geluk verwart met comfort.

Lak aan conformisme

En ik luisterde naar een oude vriend, die ik jaren uit het oog verloren was. Sommige mensen lijken altijd weer op te duiken in bepaalde momenten in je leven, als de relatieve rust in de laatste tellen van een  refrein. Hij lijkt zich nog nooit iets te hebben aangetrokken van wat anderen van hem vinden. Hij heeft een cv waar geen enkele recruiter raad weet, maar krijgt de banen die hij wil, als hij al niet aan het ondernemen is. Hij heeft lak aan conformisme. Zijn adviezen lijken tegenstrijdig, zijn keuzes lijken irrationeel, maar in zijn levensloop zit een eigenzinnige schoonheid, een vastberadenheid en een enorme schat aan ervaring. Rijk volgens de conventies is hij meestal niet, maar hij drukt rijkdom vooral uit in tijd.

So far for the extremes. Een advies nodigt je uit om te kijken in de persoonlijkheid van de ander. Daarom is elk advies anders maar is het meestal toch waardevol. Stapt iemand liever teruguit in de comfortzone of vooruit over de lijn? Op termijn leidt een stap vooruit tot een betere kwaliteit van leven. Vraag oudere mensen waar ze spijt van hebben. Dat is zelden wat ze gedaan hebben en bijna altijd wat ze hebben nagelaten. Tijd dus om over een lijn te gaan. Tijd voor een nieuwe stap.