Ja daar ben ik weer, na een ruime week afwezigheid. Een Airbnb gast die €1500 schade heeft veroorzaakt en weigert te betalen, een geblokkeerde rekening en een ziekte hielden me tegelijkertijd bezig, waardoor de tijd om te bloggen er bij inschoot. Ondanks 4 uur per dag administratief en juridisch vechten over zwakke internetverbindingen, andere tijdzones en niet mobile friendly sites, heb ik toch nog wel wat kunnen doen. Ik ben zowaar al 300 km opgeschoven vanuit Quito, hoera.

Mindo

Mindo was nooit in me opgekomen als ik in Quito niet een Nieuw Zeelands stel sprak en vroeg wat ze de mooiste plek in Ecuador vonden. 50 km westelijker, 2 uur verder en 1700 meter lager dan de hoofdstad ligt het miniscule Mindo prachtig op de westelijke flanken van de Avenida de los Vulcanos. Om er te komen was ik afhankelijk van 1 busmaatschappij waarover op internet geen informatie te vinden is behalve nieuws over ongevallen met meer dan 30 doden. Een geruststellende gedachte. Mindo is groen en uitermate vredig. Door de schuine ligging kabbelen overal riviertjes met watervalletjes die bloemen aantrekken waar vervolgens vlinders en colibries op af komen. Op een dag na, waarin ik een trail door de naburige vallei deed, heb ik me bezig gehouden met het kijken naar colibries in allerlei tinten en vormen die zich tegoed deden aan bloemen. Veel softer wordt het niet. Veel ontspannener ook niet. Ook omdat dit tot nu toe de enige plek in Ecuador is waar ik heb kunnen slapen zonder auto alarmen, fel TL licht en politiesirenes.

Latacunga

Na een korte tussenstop in Quito (Mindo lag uit de richting) ben ik afgezakt naar Latacunga, ruim 2 uur zuidelijker. Latacunga is de uitvalsbasis van 2 natuurfenomenen die ik allebei heb bezocht. De eerste was de Cotopaxi. Als je je zoontje vraagt een vulkaan te tekenen, komt hij terug met een plaat van de Cotopaxi. Het ding staat alleen in het landschap, is perfect conisch geschapen met een grote trotse witte kop erop en een pufje rook. Helaas verhinderen wolken meestal het ideale uitzicht maar deze dag was er genoeg helderheid om delen van de vulkaan van afstand te zien en op de vulkaan uitzicht te hebben over de omgeving. Want, ja mensen, ik ben er op geklommen. Althans tot 4864 meter. Ik vreesde dat ik nog niet genoeg geacclamatiseerd  was aan de hoogte maar 2 weken Quito en de Pichincha gaven me genoeg gewenning om enigszins heel aan te komen op de refuge die dus hoger ligt dan de Mont Blanc.

Het uitzicht is fenomenaal. De reden dat we niet hoger mochten is dat de ijskap smelt. Niet door klimaatverandering maar omdat de vulkaan zelf opwarmt. Het is er namelijk code oranje en een uitbarsting is zeker mogelijk. Seismologen houden vulkaan en het omliggende gelijknamige national park continu in de gaten. De laatste uitbarsting van 1971 vaagde heel Latacunga weg, vanwaar er in de stad niets meer te zien is van voor die tijd.


De volgende dag was het tijd om met een groepje Fransen die ik tijdens de Cotopaxi had ontmoet een rondje te doen om de Quolotoa caldera. De Quolotoa was ooit een gigantische vulkaan die met nog meer gigantische geweld is uitgebarst en daarbij zichzelf heeft onthoofd. Wat rest is een meer van 12 km omtrek op 3500 meter hoogte omgeven door scherfachtig gebergte waarover een wandelpad is aangelegd. Wandelpad is dan een eufimisme voor een mensonterende klauterpartij bergop en glijpartij bergaf, vlak langs steile afgronden. Het was de zwaarste inspanning sinds tijden en zwaarder dan de Cotopaxi hoewel die ruim een km hoger ligt. Maar de uitzichten over het meer dat telkens van kleur lijkt te veranderen zijn fantastisch. De stilte is immens. De afgelegenheid ook, waardoor ik achteraf begrijp waarom overal werd gewaarschuwd de route niet alleen af te leggen.

Banos

Intussen ben ik aangekomen in Banos. Behalve het nogal gimmick achtige Casa del Arbol heb ik nog weinig gezien. Door het gedoe waarmee ik dit blog begon. Het is hier echt een sprookjesdorp maar wel erg toeristisch. 100 dezelfde outdoor adventure touroperators, masssagesalons en matige restaurants bepalen het straatbeeld. Maar de ingesloten ligging in de bergen met spectaculaire watervallen tot aan de rand van het dorp maken veel goed. Elke avond bralt een politiewagen door de straat dat het code oranje is wegens mogelijke uitbarsting van de Tungurahua een paar kilometer verder op. Deze bijzonder actieve vulkaan is vorige week weer tot leven gewekt en schijnt last te hebben van een hardnekkig rokershoestje. Maar omdat ik nog geen enkele Ecuadoriaan in paniek heb zien schieten van de waarschuwingen zal het wel meevallen. Een beetje de reactie als een vliegtuig heel hard schudt maar de stewardessen blijven kalm. Intussen begin ik op te knappen. Als het mee zit fiets ik morgen naar de tropen. Dat kan hier. Vanaf Banos ligt een weg 63 km downhill de Andes uit naar Puyo op de rand van het regenwoud met onderweg prachtige watervallen en natuurgebieden. En weer terug met de bus. Of niet, als de Tungarahua er zin in heeft gekregen.