Hannibal_Lecter

Je kunt er de klok op gelijk zetten; Elke keer wanneer er een veroordeelde pedofiel zijn straf heeft uitgezeten en in de maatschappij gehuisvest moet worden ontstaat er een burgeroproer van toekomstige buren en zelfbenoemde pedojagers die de ex-gedetineerde niet in hun wijk willen maar in die van een ander. Of ver weg bij de burgemeester in huis. Want pedofielen reizen kennelijk niet, zoals we weten bij de Letse Robert M. “Doodeng, zo’n pedo in mijn wijk”, hoor ik een vrouw zeggen, “Kinderen kunnen niet meer alleen over straat”. Vermoedelijk beseft ze niet dat de meeste pedosexuelen gewoon anoniem en vrij rondlopen om het simpele feit dat ze (nog) geen misdrijf hebben gedaan of nog niet zijn betrapt.

Oersoep

En natuurlijk was er weer de obligate Facebookpagina getiteld “Benno L. moet weg uit Leiden” met een duidelijke doelstelling. Not in my backyard! Wat er voor de rest met hem moet gebeuren boeide kennelijk niemand. Hoewel er wel een aantal creatieve oplossingen werd geboden. Met spijkers in zijn intieme delen ergens halverwege een hoge boom en de grond behoorde tot de beschaafdere. Ik vind het altijd weer verhelderend hoe allerlei zichzelf zuiver vindende figuren met redelijke vestandelijke vermogens compleet medieval kunnen gaan en vooral hoe duidelijk ze zich – getuige hun facebookposts – een beeld kunnen vormen van de meest geweldadige, sadistische en gruwelijke martelpraktijken. Ik vraag me altijd af wat die mensen ‘s nachts dromen.

Het is de oersoep van beschermingsinstinct van de kroost en gruizige geweldsfantasieen gecombineerd met de moderne opvatting dat elk risico ten koste wat kost vermeden moet worden die deze ‘waakzame burgers’ zo zelfverzekerd maakt. We hebben ‘recht’ op een 100% veilige straat voor onze kinderen. We hebben ‘recht’ op het dossier van deze pedofiel. We hebben ‘recht’ op een gegarandeerd pedovrij Leiden. Recht op dit, recht op dat. En als we het recht niet krijgen komen we het halen. En dan gaan ‘we’ met zijn allen naar de seniorenflat om deze kinderverkrachter wel even persoonlijk eruit te rammen! En daarom stellen we wel even een ultimatum aan de burgemeester om te vertrekken anders helpen we een handje! Deze tolerantie voor risico van het niveau “als je aan mijn coniferen komt, dan kom je aan mij”…. Doodeng.

Leidens finest

Maar gelukkig is daar onze onvolprezen publieke omroep to the rescue. Altijd bereid om een roedel dolgedraaide tokkies als ‘de mening van het volk’ te presenteren en ze een podium te geven. (Om er vervolgens met alle dedain te concluderen dat het plebs goed genoeg is om verheffingsbeleid voor uit te stippelen maar het vooral zelf de mond moet houden, maar dat terzijde). En daarom kreeg Leidens finest vorige week bij Pauw en Witteman uitgebreid de tijd om iedereen te intimideren, die ook maar enige nuance of context wilde aanbrengen in de zaak rond Benno L.

Iedereen die ooit als kind of op het werk door een groep is gepest, iedereen die ooit een grote vijandige zaal heeft moeten toespreken, herkent onmiddellijk de instinctieve vernietigingsdrift, de botergeile geweldshonger en de orgieachtige, hetzerige doodshaat die van zo’n groep uit kan gaan. Ik kan me levendig voorstellen hoe gladiatoren hun laatste minuten hebben beleefd, welk euforisch gekir de heksen op de brandstapel hebben moeten horen of welk tribaal gebrul een ingegraven islamitische vrouw hoort voordat de volgende steen haar gezicht raakt.

Jordy, kom hier!

En ik mijmerde waar ik het zelf van herkende en dacht aan de lange wandelingen die ik soms maak, alleen. Ja mensen, ik heb besloten geen hond te kopen om me legitimiteit te verschaffen in een bos te mogen lopen. Sommige mensen vinden dat raar, zoals ooit die vrouw die direct haar kind naar zich toetrok toen ze mij zag naderen. Een man alleen in het bos. Heel verdacht natuurlijk.

Ooit stuiterde ineens een bal voorbij gevolgd door twee rennende jongentjes. Met mijn voet hield ik de bal tegen om ze verder rennen te besparen. Het jongste jongetje was verlegen en wil iets tegen me zeggen. Ik hurkte om zijn zachte stem te horen. Op dat moment keek in de loerende ogen van twee paar beesten die nog even eerder ouders waren. “Jordy!!! Kom hierrr! Ga weg bij die enge vent!” en “Wat mot je hier???” tegen mij met een blik van een hyena die zowel hongerig als bronstig was. Ik liep maar snel verder en voel de ogen in mijn rug prikken.

Wat zou er gebeurd zijn als er een vijfjarig meisje op me af was gekomen die haar shirt omhoog trok om mij haar sticker van K3 te laten zien die haar balorige broertje zojuist op haar borst had geplakt? “Kimberly! Wat doe je bij die vent?” “Hee, zie je dat Stefano?! Ze moet zich uitkleden!!” “Het is er een! Een pedo! Ik zei het je toch? Erop af!!” En als ik weken later wakker word in het ziekenhuis en een verklaring moet afgeven vertel ik de politie mijn verhaal, maar zij waren met meerderen en ik was alleen.

En als ik thuiskom in afwachting van mijn rechtzaak staan de straten vol met spandoeken “Geen pedo in onze buurt” en “De enige goede M. is een dode M.”. De politie kan mijn veiligheid niet garanderen en uit eigen bestwil slaap ik die nacht in een cel. Kan ik alvast wennen aan mijn toekomst. Weet je wat? Misschien moet ik maar niet meer alleen gaan wandelen. Doodeng.